Epidemia otyłości wśród psów i kotów.
Badania sugerują, że problem otyłości dotyczy 24-30% populacji psów i 25-35% kotów, a częstotliwość występowania wciąż wzrasta. Choć niektóre choroby (np. niedoczynność tarczycy i zespół Cushinga u psów), farmaceutyki (np. zwiększenie łaknienia po zastosowaniu GKS, leków przeciwdrgawkowych) i rzadkie wady genetyczne mogą być przyczyna otyłości, to jednak głównym powodem jest niedostateczne zużycie energii w stosunku do jej nadmiernego poboru z pożywieniem.
Za czynniki sprzyjające otyłości można uznać predylekcje genetyczną (Labrador Retriver, Cairn Terrier, Cavalier King Charles Spaniel, Scottish Terrier, Cocer Spaniel i koty europiejskie krótkowłose), sterylizację i zaburzenia zachowania. U kotów te ostatnie obejmują niepokój, depresję, a także błędną interpretację zachowania przez właściciela. Nie posiadają one wrodzonej potrzeby interakcji społecznej podczas karmienia. Dlatego, inicjacja kontaktu rzadko związana jest z potrzebą jedzenia, co właściciel fałszywie rozumie. Natomiast 90% właścicieli psów nadmiernie nagradza swoich pupili smakołykami o wysokiej kaloryczności.
Otyłość jest poważnym problemem zdrowotnym. Zwierzęta cierpiące na nadmiar tkanki tłuszczowej są częściej narażone na choroby, m.in. cukrzycę (koty – przypominającą typu II u ludzi, psy – typu I), zaburzenia kardiologiczne, ortopedyczne, dróg moczowych, układu rozrodczego, dermatologiczne. Zastosowanie odpowiedniej diety stanowi podstawę kontroli masy ciała u psów i kotów. Najlepsze wyniki daje zastosowanie diety zgodnej z ich genetyką. Jako prosty sposób zaleca się podawanie zwierzętom dawki pokarmowej zmniejszonej o 10% dziennego zapotrzebowania. 90% zbilansowanej diety zapewni wszystkie potrzebne składniki odżywcze i jednocześnie spowoduje utratę wagi.
Zwiększenie aktywności fizycznej jest koniecznym uzupełnieniem leczenia. Należy jednak dostosować ją do indywidualnych potrzeb. Rasy psów hodowane do pracy najlepiej odnajdą się w działaniach wymagających wytrzymałości psychicznej – śledzenie, agility; inne podczas pływania, długich spacerów. Natomiast zachowanie kotów warto wzbogacić o zabawy naśladujące zachowanie dzikich, np. bieganie za piłeczką na sznurku.
